Journal of Research in Rehabilitation Sciences 

Abstract: مقدمه: درمان همودیالیز در دراز مدت زندگی بیمار را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بیشتر بیماران همودیالیزی سبک زندگی غیر فعال دارند که عوارضی را برای آن‌ها به دنبال دارد. از این ‌رو هدف از مطالعه حاضر، تعیین تأثیر تمرينات ورزشي در بهبود كيفيت زندگي و قدرت عضلانی این گروه بیماران بود. مواد و روش‌ها: این مطالعه به صورت تجربی به روش پیش آزمون- پس آزمون با گروه تجربی و شاهد انجام شد. بدین منظور، 30 بیمار تحت درمان همودیالیز با میانگین سنی 45 سال و سه بار دیالیز در هفته در مرکز دیالیز شریعتی اصفهان به صورت داوطلب انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه تجربی و شاهد قرار گرفتند. داده‌ها به وسیله پرسش‌نامه کیفیت زندگی (Kidney disease quality of life-short form یا KDQOL-SF tm ) و آزمون نشستن و برخاستن از روی صندلی جمع‌آوری گردید. تمرینات ورزشی با استفاده از دوچرخه در حین دیالیز به مدت 5 ماه، 3 جلسه در هفته، هر جلسه حدود 60 دقیقه برای گروه تجربی طراحی شد. در طی این مدت، گروه شاهد در هیچ گونه فعالیت ورزشی شرکت نکردند. در این مطالعه از روش‌های آماری توصیفی و استنباطی ANCOVA جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات در بسته نرم‌افزاری 18 SPSS استفاده شده است. یافته‌ها: کیفیت زندگی گروه تجربی پس از 5 ماه تمرینات ورزشی بهبود معنی‌داری داشته است (0/05 P). همچنین قدرت عضلانی در گروه تجربی (0/05 P). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که تمرینات ورزشی بر کیفیت زندگی و رفع خستگی و بهبود قدرت عضلات بیماران همودیالیزی تأثیر داشته است. با توجه به نتایج، اهمیت تمرینات ورزشی در حین دیالیز برای ارتقای بعد سلامت جسمی و روحی در مراکز همودیالیز روشن می‌گردد. کلید واژه‌ها: همودیالیز، کیفیت زندگی، قدرت عضلانی

Abstract: مقدمه: کمردرد یک مشکل بزرگ اجتماعی با هزینه‌های هنگفت و مشکل بهداشت در کشورهای صنعتی است. بیش از 20 نوع درمان برای کمردرد مزمن وجود دارد. دست‌یابی به یک برنامه درمانی و توان‌بخشی جهت بهبود سریع‌تر بیماران مبتلا به کمردرد مزمن همواره مورد توجه بوده است. لذا هدف از پژوهش حاضر، ارزیابی تأثير يك دوره تمرينات ثبات دهنده مركزي بر درد و عملكرد بیماران زن مبتلا به کمردرد مزمن بود. مواد و روش‌ها: تعداد 30 بیمار زن غير ورزشكار مبتلا به كمردرد مزمن، با علت ناشناخته (سن 2/5 ± 3/36 سال، وزن 3/8 ± 6/68 كيلوگرم، قد 6/4 ± 8/160سانتي‌متر) که به بیمارستان نفت اهواز جهت مداوا مراجعه کرده بودند به عنوان نمونه‌های تحقیق در این مطالعه شرکت نمودند. بیماران به صورت تصادفي و تساوی در دو گروه تجربي و شاهد تقسيم شدند. در ابتدا ميزان درد و عملکرد بیماران از طريق پرسش‌نامه‌هاي VAS (Visual analogue scale) و Oswestry اندازه‌گيري شد. سپس بیماران گروه تجربی به مدت 12 جلسه به صورت یک روز در میان به تمرينات ثبات دهنده مركزي پرداختند. اما بیماران گروه شاهد به هیچ گونه مدالیته نپرداختند. بعد از این مدت دوباره درد و عملکرد بیماران هر دو گروه مورد ارزیابی قرار گرفت. به منظور آناليز داده‌ها از 17 SPSS استفاده شد و سطح معنی‌داري نيز 05/0 > P در نظر گرفته شد. یافته‌ها: نتایج تحقیق بهبود معنی‌داری (05/0 > P، 13 = t) در میزان درد بیماران گروه تجربی (33/0 ± 5/6 در مقابل 45/0 ± 1/2) به دنبال تمرینات ثبات دهنده نشان داد. اما در بیماران گروه شاهد (46/0 ± 27/5 در مقابل 48/0 ± 3/5) تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (05/0 P، 8/3 = t) بین قبل و بعد از تمرینات در بیماران گروه تجربی (3/3 ± 3/26 در مقابل 3/4 ± 4/14) مشاهده شد و به طور قابل ملاحظه‌ای در عملکردشان بهبود حاصل شد، اما در بیماران گروه شاهد (7/4 ± 1/33 در مقابل 2/4 ± 12/33) تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (05/0 < P). نتیجه گیری: از یافته‌های این تحقيق می‌توان نتیجه‌گیری کرد که تمرينات ثبات دهنده مركزي در کاهش درد و بهبود عملكرد در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن تأثير شایانی داشته است. لذا پيشنهاد مي‌شود که در برنامه درمانی بیماران مبتلا به کمردرد مزمن تمرينات ثبات دهنده مرکزی نیز در نظر گرفته شود. کلید واژه‌ها: کمردرد، تمرينات ثبات دهنده مرکزی، Electrotherapy، VAS، Oswestry

Abstract: مقدمه: دیسمنوره اولیه یا قاعدگی دردناک بدون حضور عارضه‌ پاتولوژیک لگنی، از شایع‌ترین شکایات در طب زنان می‌باشد. هدف کلی این تحقیق بررسی اثر تمرینات پیلاتس بر دیسمنوره اولیه بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه مداخله‌ای از میان 1500 نفر دانشجوی دختر، 40 دختر 18 تا 25 ساله غیر ورزشکار مبتلا به دیسمنوره اولیه به صورت هدفمند انتخاب و به دو گروه تجربی (20 نفر) و شاهد (20 نفر) تقسیم شدند. جهت جمع‌آوری داده‌ها از پرسش‌نامه سنجش دیسمنوره اولیه استفاده گردید. نمونه‌ها تمرینات پیلاتس را به مدت هشت هفته زیر نظر مربی پیلاتس انجام دادند. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون‌های Shapiro-Wilk، ANOVA با اندازه‌گیری مکرر و t Dependent با تعیین سطح معنی‌داري 0/05 ≤ P استفاده شد. یافته‌ها: بهبود معنی‌داری در شدت درد (0/001 > P) و مدت درد (0/001 > P) در گروه پیلاتس پس از درمان دیده شد. اما از نظر میزان خونریزی (0/18 = P) اختلاف معنی‌داری مشاهده نشد. در گروه شاهد نیز تغییر معنی‌داری در این شاخص‌ها دیده نشد. از طرف دیگر، مقایسه داده‌های دو گروه اختلاف معنی‌داری را در شدت درد (0/001 > P) و مدت درد (0/001 > P) پس از مداخله نشان داد. اما از نظر میزان خونریزی (1/00 = P) بین دو گروه اختلاف معنی‌داری دیده نشد. نتیجه گیری: با توجه به نوع خاص تمرینات پیلاتس، این تمرینات شاید بتواند باعث کاهش شدت و مدت درد دیسمنوره اولیه گردد. کلید واژه‌ها: دیسمنوره اولیه، تمرینات پیلاتس، دانشجویان دختر

Abstract: Introduction: Assessing the abilities of children with cerebral palsy has an important role in planning intervention and providing services by relevant organizations such as Iran’s Welfare Organization. Through classifying hand functions, the Manual Ability Classification System (MACS) helps to achieve this goal. MACS has been recently translated into Farsi but further studies need to be carried out regarding its reliability. Therefore, this study aimed at determining the test-retest and inter-rater reliabilities of the Farsi version of the MACS in children with cerebral palsy (CP). Materials and Methods: For investigating the reliability of the Persian version of the MACS, inter-rater and test–retest reliability was assessed by comparing ratings of 6 occupational therapists who measured videotaped hand functions of 39 cerebral-palsied Children (23 boys, 16 girls; age range: 4-18 years, mean: 93.12 months) during daily activities. Participants were affected by various types of CP. The intra-class correlation coefficient (ICC) and the weighted kappa coefficient were used for statistical analysis of data using SPSS version 16. Significance level was set at P ≤ 0.05. Results: Findings indicated high inter-rater reliability between 6 occupational therapists so that the first- and the second-round ICC values respectively were 0.96 and 0.95. Weighted kappa coefficient was higher than 0.75, again revealing excellent agreement. With regard to test–retest reliability, the ICC values for occupational therapists were found to be 0.98 and weighted kappa coefficient was 0.75 which showed excellent agreement between raters’ measurements. Conclusion: The Persian version of the MACS has a high test-retest and inter-rater reliability and is seemed to be appropriate for assessing the manual ability of Iranian children with CP Keywords: Assessment tool, Cerebral palsy, Reliability, Manual ability classification system